Heartbook

Op deze zonnige ‘blauwe maandag’ voel ik mij toch somber. Mijn hoofd wil dat snel uitwissen met positieve gedachtes, maar in mijn hart voel ik mij teneergedrukt, klein en wat bang, bang dat het niet lukt om hier een bloeiende praktijk uit te bouwen. Terwijl ik dit schrijf, voel ik al ontlading in de vorm van tranen, ik geef ze ruimte. Ik hou erg van wat ik doe, de voetreflex, de coachings, de EFT-cursussen, ik draag zoveel meer bij dan toen ik jaren geleden nog in de dikbetaalde marketingwereld werkte. Mijn hart laadt op van de warme ontmoetingen want ik hou van mensen. Ik hou van luisteren. Ik hou van ruimte geven aan alles wat er speelt, ook de weggestopte of pijnlijke gedachten en gevoelens, alles is welkom. 

Vandaag geef ik ruimte aan mezelf om te mogen voelen wat het kabbelen van mijn praktijk met mij doet. Sinds 2020 bouw ik aan mijn eigen pad, aan Atelier Moss, omdat ik voelde en nog steeds voel, dat mensen meer zachtheid en ademruimte nodig hebben. Ik heb dat zelf aan den lijve ondervonden tijdens mijn burn-out, mijn scheiding en de moedige keuzes waartoe het leven mij uitnodigde, dat nog harder je best doen, je letterlijk verhardt binnenin en je verder weg brengt van het openen van je hart. Verdriet en boosheid voelen soms rauw. Je hoeft dat niet te verbloemen. Integendeel, het is in het durven benoemen hoe het echt met je gaat dat de kering zit. Als je eerlijk spreekt over je bezorgdheden, als je mag voelen wat er te voelen valt, dan geef je jezelf ruimte om er helemaal te zijn en dat brengt vanzelf ontspanning. Het is in die kwetsbaarheid dat je er weer echt kan zijn. 

Net dat is wat in de maatschappij zo moeilijk wordt gezien. Het voelt alsof we in een aantrekkende spiraal zitten, gevoed door de zoektocht naar meer efficiëntie, meer doen, meer hebben, alsof je dan meer bent. Daarbij worden pijn of problemen zo snel mogelijk weggestopt of kiezen we voor de snelle oplossing, zodat we weer voort kunnen doen in de spiraal van productiviteit. In een wereld geleid door facebooks lijkt het alsof het iedereen lukt om hierin gezellig mee te draaien, behalve jij. Niks is minder waar. Als je voorbij de façade in het ‘heartbook’ van mensen zou kunnen kijken, krijg je een ander verhaal. Iedereen levert een strijd of zoektocht op zijn of haar manier. De kern van de verandering die we willen, leeft in elk van ons. Durven we eerlijk voelen en benoemen hoe het echt met ons gaat? Daarom spreek ik vandaag heel open over mijn zorgen als ondernemer. Niet om een reactie of oplossing te krijgen. Maar omdat ik de verandering wil belichamen. Ik ben kwetsbaar, dat zijn we allemaal en dat maakt ons net mens. We zijn voelende wezens, gestuurd door ons hart, ipv denkende wezens gestuurd door de controletoren van het hoofd. Ik leef al jaren op het kompas van mijn hart en voeten. Wie mij kent weet dat. Ik heb mijn verhaal of pad enkel gedeeld in mijn nieuwsbrieven of met mijn vrienden of klanten. Het voelde te kwetsbaar om mijn eigen pad te delen als een bron van inspiratie voor anderen. Want wie ben ik wel om dat te doen? Ik sleepte zelf nogal wat oordeel mee tegenover mezelf. De voorbije 6 jaar leerde ik mezelf terug omarmen na mijn huwelijk, leerde ik vertrouwen in het niet-weten, zocht en vond ik antwoorden in de natuur, leerde ik moedige keuzes maken door te kiezen voor een kindje met down-syndroom, durfde ik de roep naar eenvoud te volgen en te verhuizen naar mijn roots en dus mijn praktijk opnieuw beginnen. De voorbije 6 jaar waren intens en het voelde te kwetsbaar en ik vond er ook niet de tijd voor om mijn inzichten en levenservaringen te delen. 

Vandaag wil ik de kering starten, want de samenleving veranderen doen we ‘samen’.
Ik hoop door te delen vanuit mijn hart, elkaar te inspireren op dagen zonder moed. 

Ik heb een ontzettende liefde voor het geschreven woord.
Ik hou van zinnen die de klank van iemands hart bevatten.
In 2026 zal je me dus vaker kunnen lezen. Ik laat in mijn ‘heartbook’ kijken, omdat het tijd is voor puurheid en echtheid, want dat is de kracht van ons menszijn. 

De zachtheid van herkenning. 
De warmte van omhelzing als we de schoonheid en rauwheid van het leven durven voelen. 
Voluit omarmen wat er is.
Aho.