Meer, gaat niet meer.
Het is tijd. Tijd voor een andere taal dan die van de ‘verharding’.
Momenteel klinken weer harde woorden in de maatschappij waarin wordt opgeroepen dat vrouwen zich ‘vermannen’ en meer moeten gaan werken, willen ze geen pensioen malus krijgen. Dat hier zoveel reactie op komt, toont dat het tijd is voor een ander verhaal, een zachtere taal, waarbij we als vrouwen elkaar kunnen uitnodigen om niet langer mee te gaan in dit gekende discours. Ik zie dagelijks vrouwen (en ook mannen trouwens) in mijn praktijk die uitgeput zijn, die alle rollen proberen te combineren en zichzelf constant voorbij lopen. De mantra dat ‘je gewoon maar wat MEER je best moet doen’ zit al zo ingebakken in hun oververhitte hoofd en ze geven zich vaak ook nog op de kop als het hen niet ‘lukt’ om mee te blijven draaien. Dat uit zich in verstijfde lichamen, hoofden die niet meer tot rust kunnen komen. Slaapproblemen, mentale gezondheidsproblemen, ook bij jongeren kampt 1 op 5 intussen met mentale klachten, de constante druk van de ratrace die we zelf voelen geven we (onbewust) van generatie op generatie door. Meer werken, of meer je best doen, helpt ons dus niet vooruit. Integendeel.
Pleidooi voor zachtheid en rust
Sluit even je ogen. Keer naar binnen. Voel je voeten op de aarde. Kijk eens of je kan zakken in je bekken en voel de grond onder je voeten.
De bodem.
Soms voelt het alsof we op de bodem zitten.
En tegelijk biedt die bodem een nieuw begin. Wij vrouwen zijn als de bodem, net als de aarde dragen we nieuw leven, we geven voeding aan de omgeving, we zijn de ondergrond. Voel eens hoe waardevol dat is. Het is de essentie. Want bomen groeien niet door aan hun takken te trekken, maar door de bodem te voeden. Ook kinderen groeien niet onder druk van benchmarks of curves waar ze in moeten passen, maar omdat ze zich veilig voelen, ze tot rust kunnen komen, ze alles mogen voelen en er ruimte is om spelenderwijs zichzelf te ontdekken. Een zachte ondergrond is dus essentieel.
Zo’n bodem is leven-gevend. Zo groeien niet alleen onze kinderen, ook wij. Als een vrouw tot ontspanning en verzachting komt, verzacht de wereld in haar en verzacht ook de buitenwereld vanzelf. Als je kijkt hoe het gesteld is met de bodem in de natuur, die jarenlang werd besproeid in de race naar meer opbrengst, is die bodem een al even uitgeputte afspiegeling. Een vruchtbare bodem is zacht, op een geërodeerde, harde bodem groeit niets meer.
Wij zijn onderdeel van de natuur.
We zitten dus op de bodem.
De bodem in de natuur kan zich herstellen door op een duurzame manier het natuurlijke evenwicht terug te hervinden: te diversifiëren, bomen te planten, de bodemcultuur met organisch materiaal te voeden, zodat de natuurlijke samenwerking zich herstelt en er terug leven komt.
Mensen komen ook terug tot leven als we toevoegen wat essentieel is: rust, ruimte, verbinding met anderen. Als je rust en ruimte ervaart voelt het veilig om in je lichaam aanwezig te zijn en te voelen hoe het echt met je gaat, ipv het voelen te verdoven met afleiding. Als we terug communities uitbouwen ipv individuele gezinnen, samen koken, creatief zijn, rond het vuur zitten, zorgen voor de kinderen, dan komt de vreugde van het leven terug. Dat geeft ademruimte en dan stroomt er vanzelf meer zachtheid, vriendelijkheid en liefde door je heen en voelen mensen zich meer verbonden. Dat is de echte maatschappelijke winst die we kunnen bereiken als we collectief leren verzachten.
De keuze die ik in 2020 maakte om mijn kinderen voorop te zetten, mijn goedbetaalde drukke job achter te laten en om met Atelier Moss mensen meer tot rust te brengen, heb ik mij nog niet beklaagd. Het heeft mijn leven veranderd in elk opzicht, dat voelde en voelt soms nog als een bodem. Maar elke voetreflex sessie of coaching die ik geef verzacht mij als persoon, geeft me meer veerkracht en vertrouwen. Een geschenk dat zich niet uit in hoge cijfers op mijn bankrekening, maar wel in mezelf durven zijn en geloven in de kracht van zachtheid, en dat is voor mij de essentie van ons mens zijn.