De waarde van menselijkheid
Je hoeft geen expert te zijn om het verschil te maken, een warm hart, geduld en vertrouwen brengen je al een heel eind.
Met deze zin eindigde het verslagje van de onthaalmama van onze dochter, aan een collega onthaalmoeder die ook een kindje met Down Syndroom zou verwelkomen in haar opvang. Het ontroerde mij als mama van Luna (ons 2-jarige dochtertje met het syndroom) om dit te mogen lezen. Wat Luna mij leerde door haar het leven te schenken is om diep te vertrouwen op mijn gevoel. Je kan boeken lezen en expertise verzamelen over het syndroom van Down en dat kan best nuttig zijn, maar dat helpt je meestal niet in het omgaan met de angst voor het onbekende. Het is meestal het hoofd dat wil begrijpen en houvast zoekt in kennis of expertise, terwijl net dat je soms weg houdt van het onbevangen ontdekken, kijken en diep verbinden met je kind. Ik heb als mama weinig gelezen over het syndroom zelf en wat dat allemaal kan betekenen. Ik zie Luna gewoon als ons dochtertje, ze is gezond en vrolijk en doet alles op haar eigen tempo en manier. Ze leert me traagheid omarmen, ze stapt sinds augustus en praat nog niet, maar ze begrijpt je en laat je helder weten wat ze wilt, ook zonder woorden. Ze houdt van buiten zijn, in het zitje op de fiets naar iedereen wuiven, ze houdt van dansen en muziek. Als mama deel ik helemaal het gevoel van Luna’s onthaalmama: met een warm hart, geduld en vertrouwen kom je al een heel eind.
In onze maatschappij worden we gebombardeerd met kennis en expertise waardoor we daar vaak alle heil in zoeken. Al die beelden van experten die je vertellen, hoe te bewegen, hoe je leven te organiseren, hoe te ademen, om nog maar te zwijgen over alle AI toepassingen die je instant antwoorden en oplossingen bieden.
Handig toch al die info en mogelijkheden om meer gedaan te krijgen in minder tijd? Ik kijk daar anders naar. Het voelt voor mij alsof er nog nooit zoveel nood is geweest aan stilstand en stilte. Ik voel bij mezelf echt een stop voor het constant najagen van ‘het volgende’ en ook een stop voor het zoeken van de antwoorden in een aanbod buiten mij.
Ik sluit meer dan ooit mijn ogen. Zoek de rust in mezelf.
Ik luister meer dan ooit naar de beweging van mijn lichaam. Ik dans als het woelt in mij.
Ik heb meer vragen dan antwoorden. Ik wil de verandering belichamen: leven in eenvoud.
Zijn met wat is.
Mijn hoofd wordt ongeduldig, zou graag terug vooruit willen. Mijn mind zoekt naar antwoorden: waarom stromen er zo weinig klanten toe? Wat zie ik niet? Wat moet er anders? Ik leg de fixer in mezelf het zwijgen op. Ik wil niet meer trekken. Het voelt alsof ik dat in het verleden steeds weer gedaan heb: dingen herdacht, meer creativiteit aangeboord en nieuwe moed gezocht om voort te doen. In deze huidige stilstand wil ik anders schakelen. Ik wil eerlijk voelen in mezelf wat ik zelf wil. Ik wil geen quick fix, ik wil echte verandering belichamen en die verandering komt vanbinnenuit en vraagt tijd en vertrouwen. Dat schenk ik mezelf.
Het is wat ik jou en de wereld ook toewens. Echte verandering. Niet meer de quick fix om zo snel mogelijk terug te kunnen meedoen in een business as usual. Maar durven voelen waar jouw potentieel zit, waar jouw hart oprecht blij van wordt. De essentie van wat ons mens maakt is niet te vinden in nog meer doen, of nog sneller antwoorden vinden, maar in voelen wie jij bent en luisteren naar wat je ziel je werkelijk influistert en dat durven leven. Ik geloof dat als we met steeds meer die eerlijke stem durven voelen en daarnaar leven, dat we samen een andere wereld belichamen.
De hamvraag waar we samen voor staan hangt samen met de waarde van menselijkheid. Blijven we waarde zien als datgene waarvoor je betaald kan worden, en stap je over je eigen waarden heen? Om het met een voorbeeld concreet te maken: elke ouder wil zorgen en aanwezig zijn voor zijn kind. Maar na 4 maand moet je terug mee in het systeem omdat er geld nodig is. Wat is een ouder die aanwezig is voor de kinderen, die rust en veiligheid creëert ons waard? Wat is de opbrengst voor het mentale welzijn van je kind en je hele gezin als er rust is tijdens de zwangerschap en ook tijdens de eerste 1000 dagen? Vaak voelt het voor mij alsof het hart uit de gezinnen wordt gehaald. Alsof we een huishouden managen en misschien bij uitbreiding ons leven managen. En credits geven aan de persoon die dat allemaal geregeld krijgt. Maar wat is de waarde van een thuis als veilige basis? Wie is nog echt aanwezig? Waar huist er nog rust? En hoeveel is ons dat waard?
Noem mij gerust een dromer. Dat hoor ik zo vaak. Ik ben het met je eens, maar het kan niet anders. Of wij gaan dat niet meer meemaken. Maar waar we elke dag voor kiezen maakt echt een verschil. Ik zag vorige week de documentaire The Frequency. Als ik één positieve daad stel, één vriendelijk woord zeg tegen een ander, dan rimpelt dat verder naar 3 andere personen. Ik maak dus niet enkel een verschil voor die ene persoon, maar die is op zijn beurt ook vriendelijker naar iemand anders en die ander, opnieuw naar iemand anders. Zie je hoeveel kracht wij werkelijk hebben? Ik geloof dat als we zelf onze eigen waarden belichamen, dat we vanzelf een andere wereld en systemen krijgen. Daar stuur ik op. Op het vertrouwen dat als ik mijn waarden echt belichaam, het anderen inspireert en we zo met steeds meer voelen dat het anders kan. Want daar begint de verandering. In jezelf. In voelen wat voor jou echt klopt. In je eigen hart.
Want je hoeft geen expert te zijn om het verschil te maken, een warm hart, geduld en vertrouwen brengen je al een heel eind.